به گزارش صفحه انرژی؛ آژانس بین‌المللی انرژی روز جمعه اعلام کرد عرضه و تقاضای جهانی نفت در سال 2026 بیش از برآوردهای قبلی کاهش خواهد یافت چرا که نبود پیشرفت در مذاکرات برای پایان‌دادن به درگیری‌های خاورمیانه، بازگشت جریان عادی نفت از منطقه خلیج فارس را تا سال 2027 به تأخیر انداخته و قیمت سوخت را به شدت افزایش داده است.
این آژانس که به کشورهای صنعتی مشاوره می‌دهد، در گزارش ماهانه خود اعلام کرد انتظار می‌رود عرضه جهانی نفت در سال 2026 روزانه 5.7 میلیون بشکه، معادل حدود 6 درصد، کاهش یابد. پیش از این، کاهش عرضه حدود 4 درصد برآورد شده بود. افزایش حملات به نفتکش‌ها در مسیرهای کشتیرانی خاورمیانه، قیمت نفت خام را در هفته جاری میلادی به حدود 110 دلار به ازای هر بشکه رسانده است؛ سطحی که از ماه مه تاکنون دیده نشده بود.
قیمت فرآورده‌های نفتی حتی بیشتر افزایش یافته است و سوخت‌هایی مانند گازوئیل به رکوردهای جدید رسیده‌اند چرا که درگیری‌های خاورمیانه و جنگ روسیه و اوکراین به تولید پالایشگاه‌های نفت آسیب زده است. اگرچه تقاضا تحت فشار قیمت‌های بالای سوخت در حال کاهش بوده، عرضه با سرعت بیشتری افت کرده و همین موضوع باعث شده است ذخایر نفت با سرعتی بی‌سابقه مصرف شوند.
آژانس بین‌المللی انرژی اعلام کرد ذخایر جهانی در ماه اوت روزانه 3.1 میلیون بشکه کاهش یافته و به سطحی رسیده است که آخرین بار در سال 2023 مشاهده شده بود. این آژانس همچنین تصریح کرد که ذخایر نفت تاکنون نقش مهمی در ایجاد تعادل در بازار داشته‌اند و افزود با کاهش ذخایر احتیاطی و رسیدن ظرفیت پالایش جهانی به مرز توان عملیاتی، ضرورت پیشرفت در حل‌وفصل درگیری‌های خاورمیانه و جنگ روسیه و اوکراین بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود.
بر اساس این گزارش، حملات به تأسیسات انرژی عربستان و محاصره ایران از سوی آمریکا، تولید نفت گروه اوپک‌پلاس را کاهش داده است. تولید این گروه در ماه اوت روزانه 1.8 میلیون بشکه کاهش یافت و به 38.8 میلیون بشکه رسید.
آژانس بین‌المللی انرژی اعلام کرد عرضه نفت خام عربستان در ماه اوت روزانه 2.3 میلیون بشکه کاهش یافته و به 6 میلیون بشکه رسیده است؛ پایین‌ترین سطح در بیش از سه دهه گذشته که پس از حملات به تأسیسات نفتی و اختلال در مسیرهای کشتیرانی ثبت شد.
سرمایه‌گذاری انباشته جهان در پروژه‌های هیدروژن پاک از مرز ۱۳۰ میلیارد دلار عبور کرده است؛ رقمی که نشان می‌دهد دولت‌ها دیگر هیدروژن را صرفا ابزاری برای کاهش انتشار کربن نمی‌دانند و آن را به‌عنوان یکی از گزینه‌های مهم برای تأمین امنیت انرژی و تقویت صنایع در نظر گرفته‌اند.
شورای هیدروژن روز پنجشنبه اعلام کرد سرمایه‌گذاری انجام‌شده در بیش از ۵۷۰ پروژه قطعی‌شده، ظرفیت تولید سالانه حدود ۶.۹ میلیون تن هیدروژن پاک را پشتیبانی می‌کند. این آمار در گزارش «چشم‌انداز جهانی هیدروژن ۲۰۲۶» منتشر شده که همزمان با برگزاری نشست وزیران انرژی هیدروژن در توکیو ارائه شد.
۹۰ درصد پروژه‌ها در حال ساخت یا بهره‌برداری
بر اساس گزارش شورای هیدروژن، حدود ۹۰ درصد پروژه‌های اعلام‌شده هم‌اکنون یا در مرحله ساخت قرار دارند یا به بهره‌برداری رسیده‌اند؛ موضوعی که از شتاب گرفتن سرمایه‌گذاری در این صنعت حکایت دارد.
در میان کشورهای پیشرو، چین بیش از نیمی از ظرفیت متعهدشده هیدروژن تجدیدپذیر جهان را در اختیار دارد. اروپا از نظر میزان سرمایه‌گذاری در رتبه دوم قرار گرفته و آمریکا نیز در زمینه توسعه هیدروژن کم‌کربن پیشتاز است.
هدف‌گذاری برای تقاضای ۶ میلیون تنی تا ۲۰۳۰
شورای هیدروژن اعلام کرده سیاست‌هایی که هم‌اکنون در کشورهای مختلف به اجرا درآمده‌اند، می‌توانند تا سال ۲۰۳۰ زمینه ایجاد تقاضای سالانه ۶ میلیون تن هیدروژن را فراهم کنند. در صورتی که دولت‌ها تمام سیاست‌ها و اقدامات موجود را به‌طور کامل اجرا کنند، ۵ میلیون تن دیگر نیز می‌تواند به این میزان اضافه شود. با این حال، مسیر توسعه هیدروژن پاک همچنان با موانع جدی روبه‌رو است.
هزینه بالا پاشنه آشیل هیدروژن سبز
افزایش هزینه‌های تولید و ضعف تقاضا برای سوخت‌های کم‌کربن باعث شده شماری از توسعه‌دهندگان پروژه‌های هیدروژن سبز، سرمایه‌گذاری‌های خود را کاهش دهند یا پروژه‌هایشان را در نقاط مختلف جهان لغو کنند.
صنایعی که به دلیل دشواری برقی‌سازی، از گزینه‌های اصلی استفاده از هیدروژن سبز محسوب می‌شدند نیز با مشکل هزینه مواجه شده‌اند. فولادسازی و حمل‌ونقل در مسافت‌های طولانی از جمله بخش‌هایی هستند که گذار به هیدروژن کم‌کربن در آنها بسیار پرهزینه ارزیابی شده است.
با وجود این چالش‌ها، تشدید نگرانی‌ها درباره امنیت انرژی در جهان، به‌ویژه در پی بحران‌های ژئوپلیتیکی و اختلال در مسیرهای انتقال سوخت، جایگاه هیدروژن را در سیاست‌های انرژی کشورها پررنگ‌تر کرده است.
اکنون هیدروژن پاک در نقطه‌ای قرار گرفته که همزمان باید دو مأموریت دشوار را پیش ببرد: کاهش وابستگی اقتصادها به سوخت‌های فسیلی و افزایش تاب‌آوری سیستم‌های انرژی در برابر بحران‌های ژئوپلیتیکی.
انتهای پیام/
