به گزارش صفحه انرژی؛ صادرات نفت ایالات متحده نقش محوری در کاهش تأثیر اختلالات عرضه خاورمیانه داشته است. اما حفظ سطح صادرات کنونی به شدت نامشخص است. تولید نفت ایالات متحده از تقریباً ۳۸۰ میلیون بشکه در فوریه ۲۰۲۶ به ۴۲۰ میلیون بشکه در مارس افزایش یافت، اما در ماه‌های آوریل و می تغییری نکرد. بنابراین، افزایش صادرات نه با تولید بیشتر، بلکه با کاهش موجودی‌های تجاری و ذخایر راهبردی نفت (SPR) حمایت شده است.
به طوری که ذخایر راهبردی (SPR) از تقریباً ۴۱۰ میلیون بشکه در ۲۷ فوریه به حدود ۲۹۰ میلیون بشکه در ۱۴ آگوست کاهش یافته است. این کاهش شدید، نگرانی‌هایی را درباره توانایی ایالات متحده در حفظ سطح بالای صادرات ایجاد می‌کند. پس از شروع جنگ، واشنگتن متعهد شد ۱۷۰ میلیون بشکه از ذخایر راهبردی را با هماهنگی آژانس بین‌المللی انرژی آزاد کند.
باید توجه داشت ایالات متحده بدون ذخایر کافی وارد این درگیری شد؛ دولت جو بایدن رئیس جمهور سابق آمریکا سال ۲۰۲۲ تقریباً ۱۸۰ میلیون بشکه را برای مقابله با افزایش قیمت‌ها پس از عملیات ویژه روسیه آزاد کرد، اما تزریق مجدد هرگز ذخایر راهبردی را به سطح قبل از آزادسازی بازنگرداند.
موجودی نفت تجاری نیز تا ۱۴ آگوست تقریباً ۴۲۰ میلیون بشکه بود، اما با توجه به چشم‌انداز محدود برای افزایش قابل توجه تولید داخلی ظرفیت ایالات متحده برای جبران شوک‌های جدید عرضه مانند تعطیلی احتمالی خطوط لوله فرعی عربستان یا امارات، به تدریج در حال کاهش است. اگر واشنگتن ثبات قیمت بنزین داخلی را در اولویت قرار دهد، احتمالاً برداشت بیشتر ذخایر راهبردی را محدود کند یا محموله‌های نفت خام خارجی را کاهش دهد.
درباره LNG، محدودیت اصلی ظرفیت مایع‌سازی است نه تولید. تأسیسات موجود در وهله نخست محموله‌ها را بین مقاصد مختلف توزیع کرده‌اند، اما انتظار می‌رود از سال ۲۰۲۷، ظرفیت مایع‌سازی ایالات متحده به شدت گسترش یابد. طبق گزارش EIA، حداکثر ظرفیت اسمی در سال ۲۰۲۶ تقریباً ۱۶۰ میلیون تن در سال بوده و طبق برآوردها در سال ۲۰۲۷ به ۲۱۰ میلیون تن برسد. پروژه‌های بزرگ در حال ساخت در تگزاس و لوئیزیانا نیز می‌توانند ظرفیت را تا سال ۲۰۳۰ به بالای ۳۰۰ میلیون تن برسانند.
این موضوع توانایی ایالات متحده را برای تأمین تقاضای رو به افزایش در اروپا و آسیا افزایش خواهد داد. اگر ایران موضع سختگیرانه‌ای درباره کنترل تنگه هرمز اتخاذ کند و صادرات LNG قطر و امارات متحده عربی همچنان محدود بماند، واردکنندگان آسیایی احتمالاً وابستگی خود را به ایالات متحده افزایش خواهند داد. به ویژه برای ژاپن، هرگونه کاهش وابستگی به LNG روسیه اهمیت راهبردی عرضه ایالات متحده را افزایش خواهد داد.
با وجود این، گسترش صادرات LNG مستلزم آن است که ایالات متحده نه تنها تولید گاز طبیعی داخلی را افزایش، بلکه سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های خط لوله را برای اتصال حوزه‌های تولید به پایانه‌های مایع‌سازی انجام دهد.
افزایش وابستگی آسیا به آمریکا
با گسترش صادرات منابع ایالات متحده به آسیا، وابستگی این منطقه به انرژی واشنگتن به شدت افزایش یافته است. با مقایسه داده‌های واردات بین فوریه و ژوئن ۲۰۲۶، سهم نفت خام ایالات متحده برای ژاپن از هفت به ۳۱ درصد، برای تایلند از چهار به ۲۶ درصد و برای سنگاپور از صفر به ۳۶ درصد افزایش یافته و کره جنوبی نیز شاهد رشد جزئی از ۱۸ به ۱۹ درصد بوده است. از همین روی، نفت ایالات متحده به مکمل حیاتی برای عرضه خاورمیانه تبدیل شده است.
واردات LNG از ایالات متحده نیز به طور مشابه به شدت افزایش یافته است. بین فوریه و ژوئن، سهم واردات ایالات متحده از یک به ۹ درصد در ژاپن، از سه به ۲۶ درصد در کره جنوبی، از ۱۸ به ۴۱ درصد در تایوان و از ۱۳ به ۲۱ درصد در هند افزایش یافته است. تایلند و سنگاپور که در فوریه LNG از ایالات متحده وارد نکردند، شاهد افزایش سهم ایالات متحده به ترتیب به ۴۲ و ۴۸ درصد بودند. بدون جدول زمانی مشخصی برای از سرگیری کامل صادرات LNG قطر و امارات متحده عربی، LNG آمریکا به منبع جایگزین حیاتی تبدیل شده است.
انتهای پیام/
