به گزارش صفحه انرژی؛ مقایسه بالاترین تولید تاریخی شش کشور نفتی با سطح کنونی نشان می‌دهد برخورداری از ذخایر بزرگ یا دستیابی به یک رکورد تولید، تداوم عرضه را تضمین نمی‌کند. ونزوئلا با افت ۷۶ درصدی، بیشترین کاهش را در این فهرست دارد و پس از آن بریتانیا با سقوط ۷۵ درصدی قرار گرفته است.
تولید نفت لیبی حدود ۶۰ درصد، اندونزی نزدیک به ۵۰ درصد، مکزیک ۴۷ درصد و آنگولا حدود ۴۰ درصد نسبت به بالاترین سطح خود کاهش یافته است. دلایل این افت در هر کشور تفاوت دارد، اما کاهش فشار مخازن و عقب‌ماندگی سرمایه‌گذاری در بیشتر آنها دیده می‌شود.
ونزوئلا ۲.۸ میلیون بشکه از تولید خود را از دست داد
تولید نفت ونزوئلا در بالاترین سطح به روزانه ۳.۷ میلیون بشکه رسیده بود، اما اکنون حدود ۹۰۰ هزار بشکه برآورد می‌شود. این کشور در مقایسه با قله تولید، روزانه ۲.۸ میلیون بشکه نفت کمتری استخراج می‌کند.
افت ۷۶ درصدی تولید ونزوئلا در شرایطی رخ داده که این کشور یکی از بزرگ‌ترین دارندگان ذخایر نفت جهان است. کاهش سرمایه‌گذاری، فرسودگی تجهیزات، خروج نیروهای متخصص، بحران اقتصادی و تحریم‌های آمریکا، توان تولید شرکت نفت دولتی ونزوئلا را محدود کرده‌اند. تولید نفت ونزوئلا، بریتانیا، لیبی، اندونزی، مکزیک و آنگولا نسبت به قله تاریخی خود بین ۴۰ تا ۷۶ درصد کاهش یافته است؛ ونزوئلا بیشترین سقوط را ثبت کرد.
تولید نفت بریتانیا ۷۵ درصد کاهش یافت
بریتانیا زمانی روزانه حدود سه میلیون بشکه نفت تولید می‌کرد، اما تولید کنونی آن به نزدیک ۷۰۰ هزار بشکه رسیده است. این کشور با کاهش ۲.۳ میلیون بشکه‌ای، افتی حدود ۷۵ درصد را تجربه کرده است.
بلوغ میدان‌های دریای شمال و افزایش هزینه استخراج، مهم‌ترین دلایل کاهش تولید بریتانیا به شمار می‌روند. اکتشاف‌ها و پروژه‌های جدید نیز نتوانسته‌اند افت طبیعی میدان‌های قدیمی را به‌طور کامل جبران کنند.
بحران سیاسی تولید لیبی را نصف کرد
تولید نفت لیبی از قله سه میلیون بشکه‌ای به حدود ۱.۲ میلیون بشکه در روز کاهش یافته است. این افت ۶۰ درصدی بیش از آنکه نتیجه کمبود منابع باشد، از بی‌ثباتی سیاسی، جنگ داخلی و تعطیلی‌های مکرر میدان‌ها و پایانه‌های صادراتی تأثیر گرفته است.
لیبی از ظرفیت افزایش تولید برخوردار است، اما اختلاف میان دولت‌ها و گروه‌های مسلح، امکان برنامه‌ریزی بلندمدت و جذب سرمایه را کاهش داده است.
اندونزی از صادرکننده به واردکننده تبدیل شد
تولید نفت اندونزی از روزانه ۱.۷ میلیون بشکه به حدود ۸۰۰ هزار بشکه رسیده و نزدیک به ۵۰ درصد کاهش یافته است. رشد مصرف داخلی هم‌زمان با افت تولید میدان‌های قدیمی، این کشور را از صادرکننده نفت به واردکننده خالص تبدیل کرد. کاهش تولید باعث شد اندونزی عضویت فعال خود در اوپک را کنار بگذارد و تمرکز بیشتری بر تأمین نیاز داخلی و واردات انرژی داشته باشد.
مکزیک ۱.۸ میلیون بشکه از قله فاصله گرفت
مکزیک در اوج تولید، روزانه حدود ۳.۸ میلیون بشکه نفت استخراج می‌کرد. این رقم اکنون به دو میلیون بشکه رسیده و ۴۷ درصد کاهش یافته است. افت سریع تولید میدان فوق‌عظیم کانتارل، مهم‌ترین عامل عقب‌نشینی نفتی مکزیک بود. پروژه‌های جدید توانسته‌اند بخشی از کاهش تولید را جبران کنند، اما هنوز فاصله ۱.۸ میلیون بشکه‌ای با قله تاریخی باقی مانده است.
تولید آنگولا به ۱.۲ میلیون بشکه رسید
تولید نفت آنگولا از روزانه دو میلیون بشکه به حدود ۱.۲ میلیون بشکه کاهش یافته است. افت ۴۰ درصدی تولید، حاصل بلوغ میدان‌های دریایی و کمبود سرمایه‌گذاری در پروژه‌های تازه است.
این شش کشور در مجموع بیش از ۱۰ میلیون بشکه از قله تولید روزانه خود فاصله گرفته‌اند. تجربه آنها نشان می‌دهد حفظ تولید نفت به سرمایه‌گذاری پیوسته، اکتشاف‌های جدید، ثبات سیاسی و مدیریت فنی میدان‌ها وابسته است؛ در غیر این صورت، قله تولید می‌تواند به نقطه آغاز یک سقوط طولانی تبدیل شود.
انتهای پیام/
